PSYCHOONKOLOGIA W PRAKTYCE KLINICZNEJ.

PSYCHOONKOLOGIA W PRAKTYCE KLINICZNEJ.

 Książka jest podsumowaniem ponad dwudziestoletniej pracy autorki z pacjentami onkologicznymi w różnych stadiach choroby. Zawiera konkretne propozycje pomocy psychologicznej dla chorych i ich rodzin w różnych sytuacjach życiowych.
Omówiono w niej m.in.:
■ różnice w sposobie przeżywania choroby w zależności od wieku i etapu
choroby;
■ wsparcie psychologiczne w uciążliwych dla pacjenta problemach,
wynikających z terapii onkologicznej i jej skutków ubocznych;
■ pomoc psychologiczną dla chorych we wszystkich fazach choroby;
■ metody psychoterapeutyczne stosowane w pracy z chorymi i ich rodzinami;
■ pomoc rodzinom chorych, zwłaszcza osobom osieroconym;
■ łagodzenie stresu towarzyszącego pracownikom medycznym i zapobieganie
zespołowi wypalenia;
■ problemy etyczno-prawne w psychoonkologii.

Publikacja będzie pomocna lekarzom podstawowej opieki zdrowotnej, onkolo¬gom, pielęgniarkom, psychologom, pracownikom hospicjów oraz studentom uczelni medycznych i wydziałów psychologicznych innych uczelni.

Więcej informacji i możliwość zakupu książki na stronie Wydawnictwa Lekarskiego PZWL.


Autorka: Prof. Krystyna de Walden-Gauszko – wieloletni pracownik Uniwersytetu Gdańskiego i Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego – jest prezesem Polskiego Towarzystwa Psychoonkologicznego i wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Medycyny Paliatywnej. Zainicjowała utworzenie w 2005 roku Krajowej Szkoły Psychoonkologii.

PRAKTYCZNY PODRĘCZNIK PSYCHOONKOLOGII DZIECI I NASTOLATKÓW

red. Maria Rogiewicz, rok wydania: 2015 r.,
Wydawca: Medycyna Praktyczna 

Diagnoza onkologiczna jest momentem kryzysu dla osoby chorej i jej bliskich. U chorego pojawia się wiele nowych emocji i zachowań, które początkowo mogą być trudne do zrozumienia i zaakceptowania przez bliskie mu osoby i zespół diagnostyczno-leczący. Niekiedy sam chory nie jest w stanie zrozumieć tego, „co się z nim dzieje”. Chory i jego bliscy potrzebują wówczas pomocy i wsparcia, którego oczekują od towarzyszących im w chorobie i leczeniu pielęgniarek, lekarzy, psychologów i psychoonkologów.

To umiejętne, profesjonalne i empatyczne wsparcie jest szczególnie potrzebne w chorobie dziecka. Potrzebne jest zarówno samemu dziecku, jak i rodzicom oraz rodzeństwu.

Moim zamiarem było stworzenie książki traktującej o konkretnej pracy z pacjentem, począwszy od diagnozy, poprzez wszystkie etapy leczenia, remisję, do wyzdrowienia i dojście do etapu, kiedy choroba i leczenie stają się trudną przeszłością, lub – jeśli się nie powiedzie – do momentu zakończenia radykalnego leczenia przeciwnowotworowego i rozpoczęcia leczenia paliatywnego, kiedy mówimy o zbliżaniu się do kresu życia. Zależało mi, aby ta książka była pomocna lekarzom, pielęgniarkom, rodzinie, opiekunom w towarzyszeniu choremu dziecku na wszystkich etapach walki z chorobą.

Starałam się, aby uwzględniono różnice w rozwoju myślenia pacjenta, tworzenia się pojęć od konkretnych do abstrakcyjnych, a formę pomocy dzieciom i nastolatkom opracowano w zależności od przedziału wiekowego. Taki podział jest konieczny, aby pomoc była dostosowana do możliwości rozumienia słów, pojęć i sytuacji przez dziecko, a w efekcie – używania właściwych sformułowań przez osobę pomagającą i budowania relacji dostosowanych do etapu rozwoju dziecka.

„Praktycznym podręczniku psychoonkologii dzieci i nastolatków” staraliśmy się pokazać, jak ważne jest traktowanie chorego dziecka i jego rodziny oraz opiekunów jako nierozdzielnego systemu, który wymaga pomocy. W poszczególnych rozdziałach przedstawiono niezbędne informacje i praktyczne „podpowiedzi” pomocy psychologicznej/psychoonkologicznej.

Biorąc pod uwagę interdyscyplinarność psychoonkologii, do przedstawienia poszczególnych zagadnień zaprosiłam teoretyków i praktyków z zakresu medycyny, psychologii i psychoonkologii. Prosiłam Autorów, aby nie koncentrowali się na konkretnych receptach, ale na propozycjach ukierunkowania myślenia, zadawania pytań w pracy z chorym i jego rodziną.

Strona wydawcy: Medycyna Praktyczna

PRAKTYCZNY PODRĘCZNIK PSYCHOONKOLOGII DOROSŁYCH

red. Maria Rogiewicz, rok wydania: 2015 r.
Wydawca: Medycyna Praktyczna

W Polsce oficjalnie psychoonkologię wprowadzono do medycyny w 1992 roku, z chwilą powołania Polskiego Towarzystwa Psychoonkologicznego – choć oczywiście już wcześniej wielu psychologów i lekarzy dostrzegało konieczność świadczenia pomocy psychologicznej chorym na raka i realnie – w zakresie swoich indywidualnych możliwości – ją świadczyło.

Początki psychoonkologii w Polsce po wspomnianym 1992 roku były jednak dość trudne. Psycholodzy w większości bali się tematu, nie byli bowiem przygotowani do zmierzenia się z problemem cierpienia, śmierci czy też z różnorodnością zachowań osób dotkniętych chorobą nowotworową. Z kolei lekarze w większości lekceważyli problem, zapewniając o docenianiu jego znaczenia jedynie werbalnie.

Stopniowo jednak, w miarę częstości powtarzania szkoleń, konferencji czy publikacji artykułów w czasopismach fachowych sytuacja ta zaczęła się zmieniać. Ogromny wpływ wywarły także inicjatywy „oddolne”, podejmowane przez stowarzyszenia pacjentów, blogi internetowe prowadzone przez chorych, poruszanie tej tematyki w środkach masowego przekazu czy zapraszanie celebrytów do udziału w społecznych akcjach.

Od 2010 roku obserwuje się wielkie zmiany – problemy psychoonkologii włączono do Narodowego Programu Zwalczania Chorób Nowotworowych, psychoonkolodzy są proszeni o głos w dyskusji nad reformą opieki zdrowotnej w zakresie onkologii, zawód psychoonkologa wpisano na listę zawodów medycznych, podjęto starania o utrzymanie wysokiego poziomu przygotowania i doskonalenia profesjonalnego, organizując studia podyplomowe w dziedzinie psychoonkologii (są już prowadzone na 5 wyższych uczelniach) oraz tworząc system certyfikatów.
(…)
Ważne jest dostarczanie istotnych informacji na temat sposobów psychicznego reagowania na chorobę w zależności od wieku pacjenta, rodzaju nowotworu i sposobu leczenia.
Istotne wydaje się także przystosowanie chorego do trudnych sytuacji, wiedza dotycząca psychologicznych uwarunkowań przebiegu choroby czy też reakcji na somatyczne objawy.
Poszczególne rozdziały tego podręcznika mają spełniać właśnie to zadanie.

Prof. dr hab. n. med. Krystyna de Walden-Gałuszko.

Strona wydawcy: Medycyna Praktyczna

WYKŁAD DR MARIUSZA WIRGI

ZAPRASZAMY DO OBEJRZENIA WYKŁADU DR MARIUSZA WIRGI
„PRAKTYCZNY, WSZECHSTRONNY I WEWNĘTRZNIE SPÓJNY PROGRAM INTERWENCJI PSYCHOONKOLOGICZNEJ – WSPÓŁCZESNA TERAPIA SIMONTONOWSKA”

Termometr distresu

Bardzo zachęcamy do wprowadzenia we wszystkich oddziałach onkologicznych Termometru Dystresu jako badania rutynowego [Termometr distresu] .
Badanie to powinno składać się z dwóch części.

  1.  Prośba o zakreślenie stopnia distresu na termometrze.
  2. Osoby, które określiły swój poziom distresu na 5 i więcej powinny być przebadane według stresorów szczegółowych i należy im udzielić pomocy w obszarze który okazał się stresogenny.
Autoryzacja polskiej adaptacji Termometru Dystresu za zgodą American Cancer Society wykonana przez Zespół w składzie:

dr n.hum. Jolanta Życińska – Katedra Psychologii Zdrowia, Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej w Warszawie

lek. Ewa Wojtyna – Instytut Psychologii, Uniwersytet Śląski w Katowicach oraz Szpital Miejski w Rudzie Śląskiej

mgr Alicja Heyda – Centrum Onkologii w Gliwicach

mgr Anna Syska-Bielak – Centrum Onkologii w Gliwicach